Lost in China

30-8-2014 Mirjam Lost in China

Nee, niemand stond op mij te wachten op het vliegveld.  Xiangfan, een klein vliegveld ergens in China waar niemand niet of nauwelijks Engels spreekt. De vuurdoop dus.

 

Aanvankelijk dacht ik, geen paniek ze komen je wel ophalen ze zijn gewoon te laat. NIET dus! Hoewel de Shifu weinig of geen Engels spreekt, heb ik hem toch maar gebeld. Zijn advies: taxi…hoop gebrabbel… telefoon… Wudangshan office school.  Geen taxi’s in de verste verte te zien. Wel een balie van Southern China: 2 jonge dames spraken zeer slecht Engels en stelden voor de  bus te nemen.

De laatste halte zou stoppen bij het treinstation. Afijn het eindstation bleek weer een busstation te zijn.  Maar, ik kon wel een buskaartje kopen naar Wudangshan. Zonder een woord te wisselen, ritste een man wisselgeld uit mijn hand en bracht me naar een vrouw die mij vervolgens, voordat ik er erg in had, met koffer in het ‘bakje van een minibakfiets’ dumpte. Wéér naar een ander busstation, naar de bus die ik blijkbaar moest hebben. 

Na totaal 3 uur  in de bus te hebben gezeten, kwamen we in de regen in het pikkedonker aan.  Daar, waar de tolweg ophoud en de stad Wudangshan begint. Ik werd uit de bus gezet, hij nam me niet verder mee. Uit het niets kwam een man met paraplu tevoorschijn, in het Chinees probeerde de man me gerust te stellen dat de bus niet meer verder ging en dat hij een kamer voor me had en hij me de volgende dag de berg op zou rijden. 

Uiteindelijk heb ik de man in het hotel het kantoor van de school laten bellen en kreeg toen WeiZe (één van Shifu’s leerlingen) aan de lijn, binnen 20 minuten stond hij met een Big Smile voor mijn neus. ‘I’m so Happy. We thought you’re lost!’.  De volgende dag konden we pas door de toegangspoort om de heilige berg op te gaan.

Afdrukken